Gebruikerslogin

Wachtwoord vergeten?

Verslag Zuid-Afrika

Zondagochtend 6 oktober vertrok onze vlucht vanuit Amsterdam richting Cape Town. Op het programma stond een rondreis doorheen de Kaapse wijnlanden met als apotheose de finale van de WOSA Sommelier Cup 2013.

Het gezelschap? Een internationale verzameling van topsommeliers vanuit Amerika, Canada, Verenigd Koninkrijk, Finland, Zweden, China, ….
Bij aankomst werden we direct naar een van de beste hotels van Stellenbosch - ‘De Oude Werf’- geloodst. Eens daar aangekomen was het duidelijk dat het een luxereis ging worden om nooit te vergeten.

De dag erna werden we direct geconfronteerd met ons druk schema.
Als eerste werden we ontvangen in het Stellenboschhotel door uitredend WOSA CEO Su Birch voor een presentatie over Zuid-Afrika, WIETA en de Wine en Spirit Board. Direct daarna werden we naar Webersburg gevoerd, een domein in Stellenbosch. Hier stond de eerste proeverij op het programma, Chardonnays vanuit heel Zuid-Afrika. Een interessante proeverij van verschillende stijlen chardonnay, van de frisse minerale stijlen tot de volle houtgelagerde wijnen. Voor mij waren de Jordan’s Nine Yard, de Iona uit Elgin en Hamilton-Russel uit Hemel-en-Aarde de uitblinkers. Acheraf konden we bijpraten met de wijnmakers op het zonnig terras met enkele hapjes.

Reyneke stond als volgend punt op de kalender, een bezoek aan dé meest succesvolle biodynamische wijnmaker van Stellenbosch en omstreken. Een rondleiding door de wijngaard (met prachtig uitzicht over de False bay) bracht ons veel bij over het gebruik van natuurlijke compost en het gebruik van planten in de wijngaard, etc. Gevolgd door een Polkadraai tasting met wijnen van Johan Reyneke en die van zijn buren, waaronder De Toren, Mulderbosch en Neethlinshof.
Na een verfrissing in het hotel werden we verwacht bij 96 Winery Road, een van de betere restaurants in de streek, voor een Chenin blanc tasting. Chenin blanc, nog steeds de meest aangeplante druivensoort in Zuid-Afrika, kreeg vele gezichten op de proeverij. Van heel droog, fris en fijn, over wat voller en houtgelagerd, tot iets rijker en mierzoet. Kleine Zalze behoorde tot de betere, alsook de Barrel fermented van Stellenrust en de Rijks reserve uit Tulbagh. Maar de toppers waren voor mij de Ken Forrester FMC en de Leo’s Whole bunch van Beamont. Deze proeverij werd afgesloten met een topdiner met de wijnmakers.
De dag erna stonden we vroeg klaar om een dag naar Swartland te trekken. Voor mij een van de mooiste dagen dat er tussen zaten. We werden opgewacht op Kalmoesfontein bij Badenhorst. De meester zelf, Adi, moest zich verontschuldigen maar we werden minstens even goed ontvangen door Jasper, de wijnmaker bij Badenhorst. Ook dé Rosa Krüger en Eben Sadie waren present om ons een rondleiding te geven. Een unieke ervaring om toch door dergelijke grootheden uit Zuid-Afrika rondgeleid te worden. Ook hier werd er veel verteld over de werking van oude druivenstokken en hun voor –en nadelen, de bodem en de bergen omheen . Het gebruik van planten werd ook hier aangekaart. Met een glas old vine grenache van Badenhorst in de hand was dit echt onvergetelijk.
In Riebeekkasteel (dorp) werden we verwend met een tasting van de belangrijkste en beste wijnmakers uit Swartland. Bij al deze wijnen kon je echt wel proeven dat er dynamiek en passie in zit.

De beste wijnen hier waren die van Lammershoek, reeds gekend bij mij maar toch top. Voorts nog Mount Abora, Mullineux en ook de Ouwingerdwijnen van Sadie.
Het Royal Hotel ginds verzorgde een lichte lunch met als tafelgenoot Eben Sadie voor een leerrijke en leuke babbel.
Na wat winkeltijd in de lokale wijnhandel was het weer op naar de volgende proeverij bij Uitkyk in Stellenbosch, ditmaal stond sauvignon blanc centraal met als opwarmer een presentatie over de druif van vroeger tot nu. Ook hier kwamen alle stijlen aan bod : de groene Nieuw-Zeelandstijl, de rijke en frisse stijl of zelfs houtgelagerde sauvignons. Hier piekten voor mij de Ghost corner van David Niewoudt, maar ook zijn cederberg sauvignon en de Nederburg Private bin konden mij zeker bekoren.

Na de frisse sauvignons kwamen bij Kanonkop de zwaardere kalibers op tafel te staan, met name een reeks pinotagewijnen. Voorafgaand een uitleg over de druif door Abrie Beeslaar en andere wijnboeren uit de streek. Wat hier misschien een minpunt was, was dat het allemaal oude stijl-pinotages waren of toch geen nieuwere, ongekende wijnen, althans voor mij toch niet. De betere hier waren de Kanonkop 1991 en de Altydgedacht.
Na het vele proeven kregen we een avond vrij om te gaan eten in restaurants naar keuze.

Op dag 3 werden we verwacht bij Groot Constantia voor een uitgebreide geschiedenisles en de verschillende wijnhuizen die in Constantia te vinden zijn. In de tuin werden een hele reeks verrassende en leuke wijnen geserveerd, van fris en licht, over de krachtige rode wijnen tot de alomgekende zoete wijnen. Al de favoriete wijnen opnoemen zou veel zijn maar de Buitenverwachting maximus, de Eagle’s Nest shiraz en de Constantia Uitsig Sémillon barrel fermented.
In de namiddag, nadat we enkele fijne lokale hapjes geserveerd kregen bij Groot Constantia, trokken we naar Gebriëlskloof in Botriver voor een grote South Coast proeverij, vol heerlijke wijnen van de zuidkust, waaronder die van Almenkerk (Belgische eigenaars). De top hier werd bekleed door Paul Cluver met zijn riesling, Shannon merlot, Southern right van Hamilton-Russel en Creation uit Hemel-en-Aarde. Na enkele walvissen te mogen spotten in Hermanus bleven we in de zuidelijke sfeer verder gaan, en dit ’s avonds bij de Hemel-en-Aardeproeverij waar Creation, Bouchard Finlayson en restless river mij in bekoring brachten.
Deze proeverij ging trouwens door bij Newton Johnson, gevolgd door een luxediner in het recent vernieuwde restaurant van het domein met enkele van mijn favoriete wijnmakers naast mij, Anthony Hamilton-Russell en de wijnmaker van La Vierge.

Donderdag was Robertson de bestemming. Springfield wijnmaker Abrie Bruwer wachtte ons op voor een ritje door zijn heel grote wijngaarden rondom zijn domein, met veel uitleg over ziektes, bodem en irrigatie. De werkers waren volop bezig met een nieuwe wijngaard aan te planten en dat was leerrijk om te zien. Verschillende bevriende wijnbouwers stonden ons op te wachten met hun beste wijnen uit de streek. Springfield estate zelf kon mij het meest bekoren, vooral met hun rode méthode ancienne, zeker de 2006. Daarnaast waren Graham beck, Rietvallei en Weltevrede ook goed.
Graham Beck’s eigenaar Mossie verwende ons in de namiddag met een ‘Game Drive’. Deze hield in dat we met een jeep door zijn reservaat mochten rijden voor een rondleiding. We kwamen veel te weet over fynbos, de verschillende planten en de toepassing ervan en natuurlijk ook de wilde dieren die leven in Zuid-Afrika, dit met enkele zebra’s, struisvogels en impala’s op de achtergrond.
’S Avonds kwamen we aan in Paarl, een prachtige streek die soms links word gelaten door de wijntoeristen maar zeker een bezoek waard is. Op het domein van Laborie werden we goed ontvangen met enkele hapjes, een uitleg over de streek en uiteraard ’s avonds een grote lokale proeverij met als mijn favorieten Fairview –zowel wit al rood- en Rhebokskloof op de tafel.
Een heerlijke braai sloot deze drukke en leuke dag af.

Op vrijdag, een dag voor dé grote finale, werden onze zintuigen nog eens aangescherpt met een mop up proeverij met allerlei wijnen die we nog niet eerder te proeven kregen, van de mousserende cap classiques tot de zoete wijnen. Enkel voor de middag werden we nog bij Nederburg verwacht voor een bezoek aan de winery en hun rijke geschiedenis. Hun restaurant was het decor voor een fijne maaltijd. Rond half 3 waren we vrij, een ideaal moment om de theorie nog eens door te nemen en de geziene leerstof van op de rondreis in ons op te nemen. Een gezellig diner in het Grande Roche hotel sloot het leukste gedeelte van de reis af, vooraleer de spannendste dag aanbrak.

Op zaterdagochtend was het zo ver. In het conferentiecenter van het hotel werden we verwacht voor een uiteenzetting van het dagverloop. Als eerste mochten we aanvatten met de theorie.
De theorie was heel uiteenlopend. Enkele geschiedenisvragen kwamen eerst, alsook druivensoorten kwamen aan bod met hun synoniemen en enkele specifieke vragen over de reis die we gemaakt hebben. De meeste vragen kwamen over de wards en districten, maar deze verliepen vlekkeloos. Wat iets moeilijker was, was het combineren van de wijnmaker met de streek en hun cuvée. Enkele instinkers hielden ons alert of lokten ons in de val. Ook klimaat, bodem en bergen kwamen aan bod.

Eens dit achter de rug was kwam er een pauze, gevolgd door een blindproef van 2 wijnen, enerzijds een chenin blanc (die ik niet juist had) en een shiraz (deze was wel correct ). Afwisselend met een medekandidaat mochten we dan een cap classique serveren volgens de regels, met tegelijkertijd enkele vragen over het product en andere Zuid-Afrikaanse producten.

Na dit was het bang afwachten, voor de puntentelling. Na een lunch werden we opgewacht, opnieuw in het conventiecenter, voor de uitreiking. Will Predhomme uit Canada, Morgan Harris uit USA (beiden bijna master sommeliers) en Anna Sviridenko uit Rusland (reeds vele malen kampioen geweest in Rusland) werden uitgeroepen tot de drie beste en mochten het op podium uitvechten tegen elkaar voor de eerste plaats.
3 tafels met gasten stonden klaar, de eerste tafel werd een decanteerproef met test van algemene kennis. De tweede tafel hield combinatie wijn en gerecht in, maar ze moesten telkens alternatieve voorstellen kunnen maken wat veel van hun tijd in beslag nam. Na deze combinaties werd hen ook nog eens gevraagd om blind 2 digestieven te herkennen, eenerzijds een brandy en anderzijds een met fynbos geïnfuseerde grappa. Bij de laatste tafel stond er een blindproef van een rode wijn te wachten en dan moesten ze deze op hun manier aanprijzen bij het publiek om deze zo goed mogelijk te verkopen. Maar de adder onder het gras bij al deze proeven was dat de vorige tafels niet zonder wijn mochten vallen en dat er iemand zijn serviet liet vallen en deze dus vervest moest worden.
Na deze proef, die maximum 20 minuten mocht duren, werden ze getest op hun inschattingsvermogen. Een magnum cap classique moest perfect geopend worden en deze moest gelijk verdeeld worden over 16 glazen. Deze moesten volledig gelijk zijn en de fles moest op het einde leeg zijn, maar terugkeren naar vorige glazen mocht niet dus het eerste moest perfect zijn.

Daarna was het over, de punten waren verdeeld. Niet veel later was het grote moment aangebroken, de proclamatie. De grote winnaar van dit alles was Will Predhomme uit Canada, die met zijn charme en kennis de jury het meeste kon bekoren. Tweede werd Morgan Harris en derde dus Anna Sviridenko. Na veel handgeschud en applaus kreeg iedereen een diploma uitgereikt en toen was het grote feest aangebroken. Vele tientallen cap classiques, witte wijnen, rode wijnen en zoete werden open gemaakt en rijkelijk geserveerd. Daarna een groot buffet met muziek en veel gepraat met internationale gasten.

Op de tafels kwamen toen, na een week maar enkel Zuid-Afrika te proeven wijnen van uit heel de wereld tevoorschijn. Elke kandidaat mocht zijn nationaal product meebrengen. Ikzelf bracht Clos d’Opleeuw mee op de proeftafel, die goed in de smaak viel. Maar ook eiswein uit China tot russisch distillaat van roggebrood, over Duitse riesling tot New Yorkse Cabernet franc.
Het was een avond om nooit te vergeten.

De dag erna mochten we -gelukkig- wat langer slapen om dan een ontspannen dag tegemoet te gaan. Een bezoek aan de Tafelberg stond ons te wachten, dat recent tot een van de zeven wereldwonderen werd uitgeroepen, en terecht. Een prachtig uitzicht over de baai en verder. Voorts kregen we cape point nog te zien en een kijkje naar de pinguïns.

Hierna was het harde moment aangebroken. Afscheid nemen van een prachtig wijnland met heerlijke en meer en meer kwaliteits– en terroirgerichte wijnen. Maar vooral ook van een heel toffe en bonte bende sommeliers die al zo veel bereikt hebben en mij geboeid hebben, maar waar ik vooral ook goede vrienden mee ben geworden. Het was een unieke ervaring die moeilijk zal geëvenaard kunnen worden. Wat we gezien en geleerd hebben is onbeschrijfelijk.
Variety is in our nature, dé spreuk van wosa, is duidelijk tot zijn recht gekomen!
Het was niet de eerste trip naar Zuid-Afrika maar duidelijk ook niet de laatste, het wordt boeiender en mooier met elk bezoek! Een must see voor iedereen en een echte aanrader wie van topwijn houdt!

Joachim Bauwens 16 oktober 2013

Terug naar het overzicht